savaştı.. bu büyük bir savaştı aslında. mayın kadar tehlikeli ve yine mayın kadar görünmez bakışıyla ürkütüyordu düşman gözlerini. silah kadar vurucu sözleriyle hergün biraz daha yıkıyordu karşısındaki bedeni.. o, düşmanına düşmandı ve düşmanı da ona düşmandı. peki ya savaş kime düşmandı??

bir sonraki yaşına gidiş sadece onun gidişiydi. çoklu hayatındaki yalnız yürüyüş.. günlerden cadılar bayramı, dakikalardan pasta kesme.. kadrajın sonuna yaklaştıkça kıvırcık uzun saçları kısaldı, kıyafeti ağarlaştı, gözleri azıcık daha bozuldu.. ve bugün, tam bir yıl sonra, birkez daha kendine seslendi: mutlu yıllar..

farkına varmadan karanlık oluvermişti karanlık ve aydınlık da aydınlıkçılık oynuyordu kendince. karanlık yasaklandı aydınlıkça.. mühür vuruldu yasaklılık için, yazılar not düşüldü altına. 21. yy'da kağıtsız matbaalara yine mühür mumu ergitildi, kapı kolları mühür ipiyle bağlandı..

şimdilerde ayakları 42 beden bir yola koyuldu..

ve hikayesi kısaca böyleydi.. cinayetinin eskizlerini çekmecesinde saklıyordu. her gece biraz daha susuyordu ve her
gece
bir
ufak
yok
oluş daha yaşanıyordu ikliminde..